สวัสดีค่ะมิตรรักแฟนบล็อกทุกท่าน คิคิ
วันนี้ต้องรีบมาอัพก่อนค่ะ
เพราะว่าวันอาทิตย์นี้โจ๊กก็จะ
"โก อินเต่อ" แล้วค่ะ
ไปประเทศสิงคโปร์ค่ะ
 
แต่ไม่ได้ไปเที่ยวหรอกนะค่ะ T_T
ไปงานล้วน ๆ ค่ะ
แต่ก็คาดว่าคงจะไม่เกินความสามารถ
ในการปลีกตัวไปเก็บตกสิงคโปร์เล็ก ๆ น้อยได้
(เรื่องโดด ๆ หนี ๆ เนี่ยขอให้บอก ครึๆๆ)
 
แต่งานนี้โชว์เดี่ยว เที่ยวกับแผนที่ค่ะ
รับรองจะเก็บภาำพ Little India มาฝากทุกท่านด้วย
(ไม่พ้นอินเดีัย แฮะเรา )
 
วันนี้ก็เลยอยากเล่าเรื่องแปลกอีกเรื่องที่พบเห็นในอินเดียค่ะ
คือวันนึง โจ๊กก็นั่ง Auto (สามล้อ) ไปค่ะ
ก็เห็นขบวนแห่อะไรสักอย่าง
แบบว่าแคร่ที่เขาแบกมาประดับด้วยดอกไม้สวยมากอ่ะค่ะ
แถมหน้าขบวนก็มีคนตีกลอง ร้องรำอีก
 
โจ๊กก็ฟันธงเลยค่ะ
ว่ามันต้องเป็นขบวนแห่นาคแน่ ๆ
(อินเดียบ้านแกแห่นาคเหรอ)
หรือไม่ก็งานแห่เทพเจ้าของฮินดูแน่ๆ
(อารมณ์ประมาณงานสมโภชวันแขกอ่ะค่ะ ถ้าใครเคยไป)
เพราะทุกคนแต่งตัวกันสีสันกันมากค่ะ
 
คิดได้ดังนั้น
โจ๊กก็งัดกล้องขึ้นมาถ่ายค่ะ
เป็นรูปนี้ค่ะ---------->
 
 
พอแคร่ที่เขาแห่ผ่านโจ๊กไป
เท่านั้นแหละค่ะ
ทำไมมีคนนอนข้างในฟระ
 
เท่านั้นแหละค่ะ ระลึกได้ทันที
ว่า..........
 
คงไม่ใช่ "งานแห่นาค"
 
คงไม่ใช่ "งานแห่เทพเจ้า"
 
แต่...........
 
เป็น งานศพ ชัดๆ
คงไม่มีใครคิดเข้าไปนอนเล่นในนั้นหรอกม้าง!!!
 
อารมณ์นั้นเสียงวาบค่ะ
โจ๊กรีบหดกล้องกลับแทบไม่มันอ่ะ
 
ก็....ใครมันจะไปรู้ล่ะ!!!
ว่างานศพบ้านเขาจะรื่นเริงกันขนาดนี้
ดูบ้านเราสิ ไม่สีขาว ก็สีดำ เพลงก็โศกซะ
คือเข้าไปปุ๊ป รู้ปั๊ปว่างานศพแหง๋มๆ
 
แต่นี่ไม่มีความเป็นงานศพเลยสักนิดค่ะ
ตอนแรก ๆ ก็ Incredible หน่อย
แต่พออยู่ไปหลาย ๆ ปีเริ่มชิน
พอจะรู้แล้วว่า คนอินเดียเขามีพิธีศพแบบนี้
พอแห่เสร็จ เขาก็จะนำร่างไปทำพิธีการทางศาสนา
ซึ่งในอินเดีย ศาสนาฮินดูมีเยอะที่สุดค่ะ
รองลงมาก็ศาสนาฮิสลาม
ศาสนาคริสต์ก็มีนะค่ะ
แต่คนอินเดียไม่ค่อยนับคือศาสนาพุทธค่ะ
ที่โจ๊กเห็นจะมีแค่คนเนปาล ภูฏาน แล้วก็ธิเบตค่ะ
 
จะว่าไปคนอินเดีย ก็คงมีความเชื่อคล้าย ๆ เราน่ะค่ะ
ที่เชื่อว่า คนเราเมื่อหมดลมหายใจ
ก็จะหมดทุกข์ ไม่ต้องร้อนลนกับอะไรอีกแล้ว
ได้ไปอยู่ในที่ดี ๆ
เพราะฉะนั้น คนที่อยู่ข้างหลังต้องดีใจ
ไม่ใช่โศกเศร้า ที่เขาจากไปค่ะ
 
ถ้าใครไปอินเดียแล้ว
มีเสียงกลอง เสียงแตร ดังมาเมื่อไหร่ล่ะก็
ดูให้ดี ๆ นะค่ะว่า แห่เทพเจ้า หรือ
แห่งานศพ กันแน่
 
ระวังจะอึ้งแหรกอย่างโจ๊กนะเคอะ!!!
 
 
ป.ล. ขอไว้อาลัยให้กับเจ้าของภาพ
ที่โจ๊กใช้ให้เป็นวิทยาทานในการเล่าเรื่องนี้ค่ะ