ป็นย้อนรอย

43rd : [ทริปในความทรงจำตอนที่ 1] รถไฟบนราง...การเริ่มต้นไปสู่ทัชมาฮาล

44th : [ทริปในความทรงจำตอนที่ 2] B'Lore - Agra Cantt

45th : [ทริปในความทรงจำตอนที่ 3] Agra Ford

46th : [ทริปในความทรงจำตอนที่ 4] ถึงทัชมาฮาล...สักที!

47th : [ทริปในความทรงจำตอนที่ 5] ของฝาก...ลากเลือด!!!

 
 
เมื่อชมทั้ง Agra Ford และ Taj Mahal เรียบร้อยแล้ว
โจ๊กก็ออกเดินทางต่อ เพื่อไป "Delhi" ค่ะ
โดยเดินทางโดยรถทัวร์ ใช้เวลา 4 ชั่วโมงเต็ม ๆ ค่ะ
คือ โจ๊กพยายามทำธุระให้เสร็จก่อนขึ้นรถ
และพยายามกินน้ำให้น้อยที่สุด
เพื่อไม่ให้มีปัญหาในการต้องทำธุระระหว่างทาง
(คิดว่า ห้องน้ำคงไม่น่่าภิรมณ์เท่าไหร่ ) 
 
ถึงจะแค่ 4 ชั่วโมง แต่ก็ยาวนานเหมือนเป็นปี
(เวอร์ล่ะ)
รถทั้งเก่า ทั้งสกปรก ไม่มีแอร์อีกต่างหาก
แต่จะว่าไปก็ดีแล้วล่ะค่ะ ไม่งั้นกลิ่นไม่พึงประสงค์ทั้งหลาย
อาจจะมารบกวนมากกว่านี้
แค่ร่างกายไม่สบายก็แย่พอแล้ว
มาเจอจมูกไม่สบายยิ่งแย่เข้าไปใหญ่
 
ส่วนที่นั่งก็แคบมากอ่ะ ต้องนั่งหลังตรงตลอด
เพราะโจ๊กเอาสัมภาระไว้กับตัว ไม่กล้าเอาไว้ที่อื่นค่ะ 
นั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ มาตลอดทางเลย
เพราะคนขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา
เราก็ไม่รู้่ว่าถ้าเผลอจะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า
 
พอมาถึงเดลลี รู้สึกเหมือนเด็กหลงทางอ่ะ
ตอนนั้นอยู่ที่ไหน เราก็ไม่รู้ ถามใครก็พูดอังกฤษกันไม่ได้ซะงั้น
สิ่งที่พึ่งได้อย่างเดียวคือ "แผนที่"
ก็กางมันตรงนั้นแหลค่ะ
อยากบอกว่าเข้าใจหัวอกนักท่องเที่ยว ที่มาบ้านเราเลย
ไปก็ไปไม่ถูก จะถามใครก็ไม่ได้
หลัง ๆ โจ๊กเจอแบบนี้ เลยพยายามช่วยค่ะ
(อยากบอกว่า เข้าใจ เข้าใจ  )
 
พอดูแผนที่โจ๊กก็เลยตัดสินใจว่า
เราน่าจะไปเริ่มต้นที่ศูนย์กลางการช็อปปิ้งก่อน
คือ "Cannaught Place"
(อารมณ์แถบสยาม-เซ็นทรัลเวิลด์บ้านเรา)
แต่พอเราเรียก Auto (สามล้อ)
เขาก็แนะนำให้เราไปหาที่พักแถบ "Pahar Ganj" แทน
เพราะแถบนั้นจะถูกกว่้า Cannaught Place
(เปรียบประมาณถนนข้าวสารบ้านเราอ่ะค่ะ)
 
แต่ที่น่าเซ็งที่สุด คือ พอตกลงกันเสร็จสรรพ
มันดันขอ 20 รูปีเพิ่มนี่ดิ
โจ๊กก็ไม่เอาสิค่ะ ตามคอนเซ็ปเดิมค่ะ
ไม่ได้ งก แต่มันไม่ควรที่จะเสียนี่นา
 
โจ๊กก็เลย เรียก Auto คันใหม่ค่ะ
ระหว่างนั้น ก็มีอีลุงคนนึง มาด่ิอม ๆ มอง ๆ ค่ะ
ตั้งแต่นี้ต่อไป โจ๊กจะขอเรียกมันว่า "ไอ้ลุงมหาภัย" นะคะ
มันทำมาเป็นตีสนิท และบอกว่า จะพาเราไปหาโรงแรม
ขอค่าพาไปแค่ 10 รูปีเท่านั้น
 
ก็ไม่รู้มันมีนะหน้าทอง หรืออย่างไรค่ะ
ทำให้นังคนงกอย่างโจ๊ก ไปกับมันได้
(ได้ข่าวว่า แกไม่ยอมรับว่า งก นี่)
 
แล้วไอ้ลุงมหาภัยนี่ก็นั่ง Auto มากับโจ๊กด้วยค่ะ
แล้วก็พามาที่บูทส่งเสริมการท่องเที่ยว เพื่อมาหาโรงแรมค่ะ
ไหน ๆ ก็มาแล้ว โจ๊กก็เลยลงไปถามเขาว่า
แถวนี้มีโรงแรมที่ดี ๆ ให้พักบ้างหรือเปล่า
อีคนเฝ้าบูทมันก็ถามว่ามีงบเื่ท่าไหร่
โจ๊กก็บอกว่าประมาณ 600 รูปีค่ะ
(คือจริง ๆ อยากได้ 400 - 500 รูปีเท่าั้นั้นแหละค่ะ)
มันทำไงกับโจ๊กรู้มั้ยคะ? มันโยนโบชัวร์ให้โจ๊กค่ะ
เน้นคำว่า โยน ไม่ได้ยื่นนะค่ะ
แล้วพูดแบบเฉยชามาก ๆ ว่าโรงแรมเนี้ยถูกสุดล่ะ
 
โจ๊กก็ปรี๊ดสิค่ะ  ห่านเอ้ย ตูเป็นนักศึกษานะ
งบน้อยแล้วไง ตูไม่ได้ขอนอนฟรีนะเฟร่ย!!! 
 
ด้วยความโกรธค่ะ โจ๊กก็เลยเดินออกมา
แต่ก็หยิบอีโบชัวร์ที่มันโยนมาให้ด้วย
แต่..... มันดึงคืนไปค่ะ
แล้วบอกเดี้ยนว่า ถ้าจะจอง จองที่นี่เลย
แม่ม!!!! เท่านั้นแหละค่ะ
โจ๊กหันหลังเดินออกมาแบบสนใจมันเลย
คือข้างในกรุ่นมาก..... ถ้ายืนตรงนั้นอีกวินาทีเดียว
คงด่าไม่เลี้ยงแน่ ๆ ก็เลยดัดสินใจเดินออกมาดีกว่า
 
โจ๊กก็เลยพูดกับไอ้ลุงมหาภัย ว่าทำไมไอ้นั่นมันทำสันดานแบบนี้
แบบว่าโจ๊กโกรธมากเลยนะ ก็เลยบอกว่า พอเหอะลุง
เดี๋ยวโจ๊กจ่ายตังค์ให้ แล้วทางใคร ทางมันเหอะ
อยู่ดี ๆ ไม่ว่าดี ลากตูให้เข้าไปโดนอะไรทราม ๆ แบบนี้
 
ไม่วาย อีลุงนั่น มันก็ยังคงคอนเซ็ปเดิม
ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันจะพาพวกเธอไปหาโรงแรมเองนะ
ไม่ต้องเป็นห่วง
เหรอ????? ไม่มีปัญหาของเมิง มีปัญหาที่ตูทุกทีอ่ะ
 
แล้วอีลุงมหาภัยมันก็เลยถามโจ๊กค่ะ
ว่ามีงบค่าโรงแรมเท่าไหร่
โจ๊กก็บอกว่าไม่เกิน 600 รูปี
มันก็ทำเป็นอุทานค่ะ (แบบน่า มากอ่ะ)
ว่าอะไรกัน คุณเป็นนักท่องเที่ยวนะ ทำไมพักถูกจัง
อ้าว ว่าอย่างงี้ เดี้ยนก็ขึ้นสิค่ะ
ก็เลยด่ากลับไปว่า ตูเนี่ยเป็นนักศึกษานะ
แล้วก็อยู่ที่นี่มา 3 ปีกว่าล่ะ ที่มาเที่ยวเนี่ย
ก็เงินเก็บตูทั้งนั้น งบก็เลยมีจำกัดเคป่ะ?
มันก็ทำเป็นเข้าใจ เข้าใจ
แล้วก็ทำเป็นพูดว่าใจเย็นๆ ก่อนนะ
ห่านเอ้ย!!!!
 
แล้วไอ้ลุงมหาภัยมันก็พาที่โรงแรมนึงค่ะ
แบบว่ามืดมาก ๆ อ่ะ
(นึกว่าหลุดเข้ามาในบ้านผีสิง)
ราคาตั้ง 690 รูปีอ่ะ ทั้งที่สภาพมันน่าจะ 350 รูปีเท่านั้นแหละ
โจ๊กก็ Say Goodbye สิค่ะ
 
ยังค่ะ อีลุงมหาภัยมันก็ยังคงทำหน้าที่พาไปโรงแรมอีกที่นึงต่อ
ซึ่งแย่กว่าเดิมอีกง่ะ โจ๊กก็เลยหมดความอดทนค่ะ
จ้างคนขับ Auto ให้พาไปหาโรงแรมซะเลย
แล้วก็พยายามจะไล่ไอ้ลุงมหาภัยให้พ้นไปจากชีวิตตู!!!
 
แต่มันหน้าด้านค่ะ ยังจะตามมาอีก
แถมทำมาพูดด้วยนะ ว่าเป็นหน้าที่ของฉัน
พวกคุณน่ะเป็นเหมือนน้องของฉัน ฉันไม่หลอกคุณหรอก
ไม่ทราบว่าตูไปเป็นน้องเมิง ตั้งแต่เมื่อไหร่
ได้ข่าวว่าพ่อแม่ตูไม่มีใครเป็นอินเดียนะเฟร่ย!!!
 
ถ้าคิดว่าหญิงโจ๊กจะเชื่ออะไรแบบนี้ละก็
ผิดแล้วละลุง เดี้ยนอยู่อินเดียมา 3 ปีกว่า 
ทำไมฉันจะไม่รู้ว่า แกน่ะคิดว่าฉันเป็นหมูในอวยล่ะสิ
(ผิด เพราะฉันเป้นหมูนอกอวย 555)
 
ด้วยความเกรียนส่วนตัวค่ะ
โจ๊กเลยเดินเข้าไปถามราคามันทุกโรงแรมเลย
(แถวนั้นเป็นแหล่งรวมโรงแรมราคาถูกไว้นะค่ะ)
 
ในที่สุดก็มาเจอโรงแรมนึงชื่อ Anand Hotel
ซึ่งก็ไม่ไกลจากจุดเริ่มต้น ที่โจ๊กเดินหาเท่าไหร่ค่ะ
แค่ 350 รูปีต่อคืนเท่านั้นเองค่ะ
จริง ๆ สภาพห้องก็ไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่หรอกค่ะ
แต่ด้วยความเหนื่อย และเปรียบเทียบกับสภาพห้อง
และราคา จากแต่ละโรงแรมที่เดินดูมาทั้งหมด
ก็มีที่นี่แหละ สมเหตุสมผลที่สุดล่ะ
ก็เลยตัดสินใจพักในคืนนั้นค่ะ
 
ถ้าคิดว่า เรื่องของไอ้ลุงมหาภัยจะจบแล้วล่ะก็
มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ
พอโจ๊กดูห้องเสร็จ ก็ลงมาจ่ายตังค์ค่ะ
อีลุงมหาภัยมันก็ยังคงนั่งอยู่ข้างหน้าไม่ไปไหนค่ะ
แล้วมีขู่โจ๊กด้วยนะค่ะ ว่ามันอ่ะรู้จักแถบนี้เป็นอย่างดี
แล้่วมันก็รู้ด้วยว่าห้องโจ๊กอ่ะเบอร์อะไร
(เอากับมันสิ!!!)
พรุ่งนี้ มันจะมาพาไปเที่ยว พวกยูอ่ะหนีมันไม่พ้นหรอก
กรี๊ด!!!! เมิงข่มขู่ตูเหรอ?
 
พอมันไปปุ๊บ โจ๊กก็ไปคุยกับเจ้าของโรงแรมค่ะ
เล่าให้เขาฟังเรื่องอีลุงมหาภัยตั้งแต่ต้น จนจบค่ะ
เขาก็เห็นใจ แล้วก็บอกว่า ถ้ามันมาอีก
เขาจะบอกให้ว่าคุณออกไปแล้ว
 
เชื่อมั้ยค่ะ คืนนั้น จะออกไปเที่ยวไหน
แบบว่าระแวงมากอ่ะ
กลัวมันมาจับไหล่ แล้วบอกว่า ยูหนีฉันไม่พ้นหรอก
อ๊ากกกกกกกก
 
พอตอนเช้าค่ะ ก็หวาดระแวงอีก กลัวมันรออยู่ข้างหน้า
ต้องย่อง ๆ ลงบันไดมาอ่ะค่ะ
ดูต้นทางก่อน ว่ามีมันอ่ะเปล่า
พอทางโล่งเนี่ย เดี้ยนโกยเลยค่ะ
 
ไม่ได้กลัวนะค่ะ แต่เกรงจาย!!!

 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

อุ๊บส์

#4 By JokeKo on 2012-03-12 10:10

..ไม่กล้าไปเที่ยวแล้วอะ sad smile

ป.ล. นะคะ ไม่มีไม้เอก นะครับ big smile

#3 By clock on 2012-03-11 23:30

ขอบคุณอย่างสูงค่ะเจ๊ ที่มาให้กำลังใจ confused smile

#2 By JokeKo on 2012-03-11 23:14

เขียนได้ดีมาก ชื่นชมคะ สนุก ด่าได้เกิด และบรรเจิดมาก ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ เก่งกับการเอาตัวรอดในอินเดียอีกต่างหาก ขยันอัตนะคะจะรออ่าน

#1 By IdLi-ChutNey (115.108.36.247) on 2012-03-11 22:37