50th : First Time in Incredible INDIA

posted on 17 Mar 2012 13:29 by minegray in Indian-Stories directory Travel, Diary
 
หลังจากกลับมาเขียนบล็อกได้ไม่นานค่ะ
ก็เริ่มมานั่งอ่านไดอารี่เก่า ๆที่เขียนไว้ตอนอยู่ที่อินเดีย
เพื่อจะหาข้อมูลดี ๆ มาเขียนให้ทุกคนได้อ่านกัน
(ดูเหมือนทุ่มเทเนอะ )
 
อ่านไป เพ่งไป ก็เลยกลับมานั่งนึกถึงวันแรก
ที่ได้เหยียบย่างเข้าไปในอินเดีย
ว่าตอนนั้น เรารู้สึกยังไงบ้างน้า
 
วันนี้ก็เลยได้ "Incredible Entry"
เพื่อย้อนรอยความหลังกันสักหน่อยค่ะ
 
เริ่มต้นความ Incredible กันคืนวันที่ 26 มีนาคม 2548
(26 มีนาคมนี้ ก็ครบรอบปีที่ 7 แล้วค่ะ)
จำได้ว่าวันนั้นโจ๊กเดินทางด้วยสายการบินไทยค่ะ
ออกเดินทางประมาณ 3 ทุ่มกว่า ๆ
ไปถึง Bangalore ประมาณห้าทุ่มได้ค่ะ
(เวลาอินเดียนะค่ะ)
เทียบเป็นเวลาไทย ก็ประมาณเที่ยงคืนค่ะ
เพราะเวลาที่อินเดียช้ากว่าเราประมาณ 1 ชั่วโมง 30 นาที
 
คิดในแง่ดีก็คือ........... 
เราสามารถนอนตูดโด่งได้อีกชั่วโมงกว่า ๆ นั่นเองค่ะ
(คิดได้ แต่แบบนี้อ่ะนะ?)
 
ครั้งนั้้นโจ๊กไปกับ Agent ค่ะ
ก็เลยมีเพื่อนคนไทยร่วมเดินทางด้วยกันกลุ่มใหญ่
ประมาณ 30 กว่าคนได้ค่ะ
ไปเพื่อเรียนภาษาอังกฤษเป็นเวลา 3 เดือนค่ะ
ส่วนโจ๊กเองก็เตรียมตัว ไปต่อปริญญาโทด้วย
ก็กะว่าภายใน 3 เดือนนี้ จะได้เลือกมหาลัยที่อยากเรียนด้วยค่ะ
 
แต่เมื่อเท้าก้าวลงที่ Airport ของ Bangalore
ความ Incredible แรก ก็เริ่มขึ้นค่ะ
 
Incredible I เนื่องจากตอนที่โจ๊กไปน่ะ ยังใช้สนามบินเก่าอยู่
ทั้งแอร์พอร์ต.....มีรางรับกระเป๋าแค่รางเดียวค่ะ
ไม่ว่าคุณจะมาสายการบินเลิศหรูแค่ไหน
หรือคุณจะบิน Business Class อย่างหรูเลิศ
แต่กระเป๋าของคุณก็ยังคงวนมันอยู่ในสายเดียวเนี่ยแหละ
 
แต่ก็ยังดีหน่อยค่ะ มีคนงานที่เป็นคนอินเดีย
เขาจะลากกระเป๋าออกจากราง ไปรวมอยู่ที่จุดเดียว
เพื่อไม่ให้รางเต็มจนเดินกระเป๋าไม่ได้นั่นเอง
 
แต่ตอนแรกโจ๊กไม่รู้ค่ะ ว่าเขาดึงมาให้
ก็ยืนมองสายพายวนไปวนมาอยู่นั่นแหละ
ก็คิดในใจว่า ทำไมไม่มีของเราฟระ?
สุดท้ายถึงได้ร้อง "อ๋อ" นั่นแหละค่ะ
(โง่อยู่ตั้งนาน)
 
หมายเหตุ ตอนนี้ Bangalore
เขามีสนามบินใหม่แล้วจร้า
ทันสมัย สวยงาม และห่างไกลค่ะ 555
(ไกลพอ ๆ กับสนามบินบ้านเราอ่ะค่ะ)
 
Incredible II ปกติ ทางที่เราเดินออก
เพื่อไปพบกับคนที่คอยรับเนี่ย
ส่วนใหญ่มันจะกว้างหน่อย แล้วก็ดูดีใช่มั้ยค่ะ?
 
แต่ที่สนามบินเก่าของ Bangalore ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ
ลองจินตนาการถึงทางลาดลงจากอาคารจอดรถสิค่ะ
นั่นแหละค่ะ คือภาพที่โจ๊กออกมาแล้วเห็นกับตาตัวเอง
 
มันเป็นทางลาดลงมา แต่มันดันออกมา Outdoor เลยนี่สิ
แบบว่าออกมาปุ๊ป เงยหน้าเห็นดาวปั๊ปอ่ะค่ะ
2 ข้างทางเดินที่ลาดลงก็จะกั้นรั้ว
เพื่อกั้นไม่ให้คนที่มารับเข้ามา ได้แต่ชูป้ายอย่างเดียวอ่ะค่ะ
คือตอนนั้นอยากจะขำ ก็ขำไม่ออกค่ะ
คิดในใจ "แค่เนี้ย"
 
Incredible III พอหลุดมาจากอินเดียมุงที่ชูป้ายรอรับคนได้แล้ว
โจ๊กก็เดินมาที่รถบัสที่จะพาเราไปยังที่พักค่ะ
แต่!!!  ไม่มีแอร์?!?!? ต้องเปิดหน้าต่างเอาค่ะ
คือตอนรถวิ่งไม่เท่าไหร่ มันยังพอมีลมบ้าง
แต่ตอนรถติดเนี่ยสิค่ะ ร้อนตับแตกค่ะ
ไปปลายเดือนมีนาคมซะด้วย
 
แล้วรถที่เขาเอามารับเรามันเป็นรถ VAN ค่ะ
ใหญ่กว่ารถตู้บ้านเรานิดหน่อย
นั่งได้ประมาณ 15-20 คนอ่ะค่ะ
 
ไอ้ตัวคนอ่ะ ไม่มีปัญหา
แต่ของที่พวกท่านขนมานี่สิค่ะ
แต่ละคนเนี่ย มาอยู่ 3 เดือน
ขนกันมากะอยู่ักันเป็นปีซะงั้น
เพื่อบางคนขนหม้อหุงข้าว กาต้มน้ำมาเสร็จสรรพ
แบบว่าตูไม่อดตายแน่ ๆ 555
วันนั้นโจ๊กก็เลยต้องนั่งอัดไปกับกระเป๋าเดินทาง
ทั้งหลายนั่นแหละค่ะ
 
Incredible IV เนื่องจากเราได้ไปเรียนคอร์สภาษา
กันที่ MATS School of Business
โจ๊กก็เลยนึกว่าจะได้เข้าพักที่หอพักของโรงเรียนค่ะ
แต่เนื่องจากหอพักเสร็จไม่ทัน
จึงต้องมากองรวมกันอยู่ที่ห้องพักแถว ๆ นั้นก่อนค่ะ
(ใช้เวลาเดินไปเรียนประมาณ 15 นาทีค่ะ)
ซึ่งเราเหมาทั้งตึกค่ะ มีแต่เด็กไทยอยู่กันทั้งนั้น
 
ตึกที่เราอยู่ค่ะ ข้างล่างมีร้านโชว์ห่วยอยู่ร้่านเดียวค่ะ
โจ๊กชอบไปซื้อ Snack จำพวกถั่วคั่ว หรือไม่ก็ Egg Puff กินค่ะ อร่อยดี
 
ทางเล็ก ๆ ที่เห็นเด็กอินเดียกำลังจะถอยจักรยานนั่นแหละค่ะ
คือทางขึ้นหอล่ะค่ะ (เล็กได้อีก)
 
ทางเดินที่เล็กแคบแบบเดินคนเดียวก็เต็มล่ะ
สวนกันทีนี่เสียวเลยค่ะ กลัวจะตกลงไปอ่ะ
(แบบว่า จะอยู่ตึกนี้ได้ ต้องจำกัดน้ำหนักค่ะ 555)
 
บันไดก็เล็กได้อีก
 
 
พอโจ๊กเดินเข้าห้องมา
สถาพที่เจอคือ......
มีเตียงโครงเหล็ก อันบอบบาง
ปูด้วยพื้นไม้อัดและฟูกบาง ๆ อยู่ 2 เตียง
พร้อมหมอนฟีบ ๆ 2 ใบ
 
ยังมีโต๊ะโครงแหล็ก 1 ตัว
และตู้เหล็กอีก 1 ใบ
ตูจะอยู่ได้มั้ย?????
 
สภาพห้องของเพื่อนที่จัดแล้วค่ะ
 
 
นั่นยังไม่เท่าไหร่ค่ะ เมื่อเจอกับห้องน้ำ
มันเป็นส้วมซึม!!!! 
หรือส้วมแบบนั่งยอง ๆ นั่นเองค่ะ
แถมห้องน้ำยังเล็ก จนแทบจะกลับตัวก็ไม่ได้
ให้เดินต่อไป ก็ไปไม่ถึง (พี่เบิร์ดมาเกี่ยวไรเนี่ย???)
 
คือไม่สามารถที่จะเข้าไปพร้อมกัน 2 คนได้จริง ๆ ค่ะ
(แล้วแกจะเข้าไปพร้อมกันทำม๊าย!!!)
แต่เราจำเป็นต้องซักผ้าในนั้น ล้างจานในนั้น
และทำทุกกิจกรรมที่เกี่ยวกับน้ำในนั้นนะคะ
 
ต้องขออภัยด้วยค่ะ
เนื่องจากมันอุบาทว์จัด เลยไม่มีรูปมาลงให้ดูนะคะ
เอาเป็นว่าจินตนาการภาพตามไปแล้วกันค่ะ
 
ตอนนั้นคิดในใจจริง ๆ ค่ะ
ว่าตูเนี่ยจะอยู่ถึง 3 เดือนมั้ยว้า
(แต่ก็อยู่มาได้ 3 ปี จนได้สิน่า)
 
Incredible V แถว ๆ ที่โจ๊กอยู่ไม่มีร้านกินข้าวเลยค่ะ
เอ่อ... จริง ๆ จะว่าไม่มีเลย ก็คงไม่ได้อ่ะค่ะ
มันมี.... แต่มันเป็น "เพิงหมาแหงน" อ่ะ
คือรูปลักษณ์ไม่มีอะไรที่เหมือนร้านขายข้าวสักนิดเดียวค่ะ
บ้านเรา ถ้าเป็นร้่านรถเข็น
อย่างน้อยก็ต้องตั้งโต๊ะ ตั้งเก้าอี้ให้คนกินกัน
 
แต่นี่ไม่ค่ะ มีจานให้อย่างเดียว
ผู้บริโภค ต้องเอา มือจ้วง แทนช้อน
แล้วเพื่อการย่อยอาหารที่ดี ต้องยืนกินค่ะ
หรือไม่ก็ต้องนั่งตามกองอิฐ กองหิน
(อนาถไปป่ะ???)
เห็นสภาพแล้ว.... กินไม่ลงอย่างแรงค่ะ
ไม่ว่าจะหิวไส้ขาดแค่ไหนก็ตามเหอะ
 
เพื่อน ๆ ที่ไปด้วยกัน ก็เห็นตามนั้นค่ะ
เราก็เลยพากันเดิน เดิน เดิน
จนเหนื่อยลิ้นห้อย น้ำลายย้อย
แต่ก็ไม่มีร้านขายข้าวอยู่ดี
ไม่เหมือนเมืองไทย ที่เดินไปยังไม่ทันพ้นเสาไฟฟ้านึงเลย
มีร้านขายข้าวอีกล่ะ แบบว่าหากินง่ายมากอ่ะ
 
สุดท้ายก็ต้องเดินกลับมาที่เดิม
เพื่อรอ Agent พาเข้าไปในเมืองนั่นเอง
 
The Last Incredible อันนี้เป็นเรื่องระทึกขวัญรับน้องใหม่ค่ะ
จำได้ว่าตอนนั้นเพิ่งมาถึงอินเดียได้ 2 วันค่ะ
โจ๊กกับพวกเพื่อนก็ไปเที่ยวในเมืองกันค่ะ
วันนั้นเลยกลับกันค่ำ ๆ หน่อย
จริง ๆ ก็ไปกันหลายคนแหละค่ะ
แต่รถ Auto (สามล้อ) เนี่ย มันนั่งได้คันละ 3 คน
ก็เลยต้องแยกกันไป
เรื่องระทึกก็เลยเกิดขึ้นกับ 3 สาวดาวยั่ว (โมโห) ซะงั้น
 
คือพอเราขึ้น Auto มา เพื่อโจ๊กก็อัธยาศัยดีมากค่ะ
ชวนคนขับคุยโน่น นี่ นั่น
คุยไป คุยมา เขาก็ถามว่ามาจากไหน
เราก็บอก Thailand เท่านั้นแหละค่ะ ได้เรื่อง
 
ไอ้คนขับมันก็ยื่นนามบัตรให้พวกเราใบนึงค่ะ
เราก็รับมาอ่านแบบงงๆ
จากนั้นไอ้คนขับมันก็ หันมาบอกเราว่าขอเวลา 5 นาที
จะพาไปร้านที่อยู่ในนามบัตรอ่ะ
แล้วจะไม่คิดค่าพาไปด้วย
(ถามพวกตูก่อนมั้ย?)
แน่นอน เราก็บอกว่าไม่ไป
(แม่บอกไม่ให้ไปกับคนหน้าแปลก )
 
มันก็ถามอยู่นั่นแหละค่ะ จะให้เราไปให้ได้
เราก็เลยบอกไปว่าเราต้องกลับที่พักด่วน
เนี่ยเพื่อนไม่มีกุญแจเข้าห้อง
เราไม่มีเวลาไปไหนหรอก
 
ตลอดทางมันก็คะยั้นคะยออยู่นั่นแหละ
จะให้เราไปกับมันให้ได้
พอดีว่ารถมาถึงแถบ ๆ โรงเรียนที่เราเรียนพอดี
เราก็เลยบอกว่าถึงแล้ว เราขอลงตรงนี้แหละ
ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ ตอนนั้นมันมืดแล้ว
แล้วพวกเราเองก็ไม่ชินทาง ไม่รู้ว่าที่พักอยู่ด้านไหน
แต่เราก็เดิน ๆ กันมาเรื่อย ๆ
จนมาเจอทางที่เดิน กันทุกวัน ก็เลยค่อยยังชั่วหน่อย
นึกว่าจะกลายเป็น 3 Girls lost in INDIA ไปซะแล้ว 555
 
เป็นยังไงบ้างค่ะกับครั้งแรกในอินเดียของโจ๊ก
คราวหน้า จะมาเล่าการเข้าคลาสเรียนครั้งแรก
ให้ฟังก็แล้วกันนะคะ
 
อย่าลืมติดตาม ให้กำลังใจกันต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยนะค่ะ
ขอบคุณค่า
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณที่ให้กำลังใจค่ะพี่อ้อสุดสวย

ไม่มีใครอ่าน ก็ตามอ่านกันเองแหละเนอะsad smile

#3 By JokeKo on 2012-03-18 00:19

อธิบายละเอียด 5555!! พร้อมมีภาพประกอบอีกตะหาก โจ๊กมีพรสวรรค์ด้านการบรรยายภาพที่แบบว่า...ตลกร้ายอ่ะคะ อัพเรื่อยๆ นะ พี่ติดตามอยู่

#2 By IdLi-ChutNey (115.108.36.247) on 2012-03-17 21:26

พอดีไม่เคยมีเพื่อนไปเรียนที่อินเดียเลยไม่รู้ว่าเป็นยังไง

อ่านแล้วรู้สึกว่าไม่น่าอยู่เลย อินเดีย
แต่ก็อยู่กันมาได้ คงลำบากกันแย่เลย

เรื่องห้องน้ำนี่ ตอนนี้เรียนอยู่ที่จีนเองก็ลำบากเหมือนกัน แต่ห้องน้ำของในหอพักไม่มีปัญหาอะไร สะอาดตามปกติใช้สบาย

ว่าแต่คนขับสามล้อนั่น ทำไมถึงตื๊อขนาดนั้นนะ น่าสงสัยจริงๆHot!

#1 By φυβλας on 2012-03-17 17:01